Wereldkampioenschappen Agility Liévin Noord-Frankrijk 2011

Op vrijdag de live stream gemist door slecht regelwerk van de Fransen (rode draad dit weekeinde), zaterdagochtend bijna achter het stuur in  slaap gevallen in de buurt van Gent, niet geconcentreerd en (wakker) geflitst bij Gent. Merci. Kost wat maar dan heb je ook wat. Door Franse parkeerwachter bij het stadion het bos in gestuurd. Niet geluisterd en mijn eigen weg gezocht om mijn auto te stallen. Uiteindelijk bij aardige Fransen de auto zo ongeveer in de voortuin gezet. Ze wilden ook nog de auto in de gaten houden voor me. Stadion: tassencontrole en regels die tot irritatie leidden. Vervelende beveiligers, totaal niet passend bij de agility-sfeer. Geen thee, geen vruchtensapje, geen Perrier of wijntje te krijgen ( toevallig mijn favoriete drankjes), maar wel fris en vooral heel veel bier, zoals gebruikelijk in Noord-Frankrijk. Om half twaalf  's morgens ging de tap open. Hoort er allemaal bij. Het was allemaal echt Frans. Van de demo's tussendoor tot de emotie door het overlijden van Gérard Nizet, voorzitter van de supportersclub en een van de organisatoren achter dit WK. Totaal andere rouwverwerking dan in Nederland. Vermoed dat zijn wegvallen ook een grote impact op de totale organisatie gehad heeft. Een heel klein clubje moest heel veel werk verzetten.

Voor de rest was het een superweekend. Prima hotel, eindeloos geshopt op zaterdag tussen de wedstrijden door, heel goed geluncht, gezellig gegeten 's avonds, leuke sfeer op de tribune. Niks mis mee.

De wedstrijd: top. Dit jaar zeg ik het met een video en foto's. Enjoy !


Lievin 2011 La Grande Finale    Film en foto's van de finale Large




Wereldkampioenschappen Agility Rieden - Deutschland 2010

Dit WK  thuis voor de buis gevolgd, in onze WK-studio. Met dank aan www.agilityvision.com. Ik hoop dat Eric Larsson er flink aan verdiend heeft, zodat hij dit elk jaar gaat organiseren. De service was prima, Eric beantwoordde zelfs technische vragen van kijkers meteen. Zo hadden wij het maar comfortabel, vergeleken bij de teams, coaches en toeschouwers, die zo rond 06.00 in de hal moesten zijn op zaterdag en zondag en waarschijnlijk niet voor 22.00 uur aan het avondeten zaten. Daar gaat je bioritme. Vooral de smallekes waren in het nadeel. Teamwedstrijd inkorten door finale-systeem en zaterdag en zondag van 09.00 - 17.30 het individuele programma plannen, dat lijkt me beter.





Trend dit WK: het einde van de kreukel-, kermis- en inluisparcoursen ofwel Lamalf-parcoursen. Gelukkig back to normal. En zo kan het ook. Hele intelligente parcoursen voor de Large-honden. Snelheid en techniek waren nodig om hier goed te lopen. Ruimte tussen de sprongen. Er zat alles in: moeilijke start, moeilijke slalomentree, push through, pull through, korte bochten, lastige bochten, oxer, muur, snelheid. De obstacle discrimination viel mee, maar dit kan snel te ver gaan, dus prima zo. Enkele mediumparcoursen vond ik misschien aan de makkelijke kant, maar door de spanning gaat er op elk parcours meer dan genoeg fout. In het small-agility-parcours individueel, dat ik ook niet zo moeilijk vond, bleek de finish een onverwachte scherprechter te zijn. De vier gaten van de twee tunnels zorgden voor spektakel.

De winnaars van de jumping-parcoursen zijn allemaal wereldkampioen geworden, bij mijn weten is dit nog nooit gebeurd. Hoss, Dice en Dizzy zijn absoluut de beste honden met de beste handlers. Geweldig gedurfde handling bij de laatste 10 van de Larges. En zowel bij de Larges als bij de Mediums dezelfde wereldkampioen als vorig jaar. Dat heeft bij de Larges volgens mij alleen Christine Charpentier gepresteerd in 1999 en 2000.

De pechvogels van dit tournooi wil ik even noemen: Nicola Giraudi viel tegen een toestel aan. Polona Bonac's hond werd vlak voor de start van het laatste parcours bijna gegrepen door een hond, ze griste haar hond weg net voordat hij aangevallen werd. Vervolgens kwam ze ten val direct in het begin van het parcours , en helaas raakte ze in haar val de kattenloop. Remo Müller, die in de jumping de snelste tijd had tot aan de slalom, had weer pech doordat BritBrit de slalomentree niet vond. Alles vorbei. Verder miste ik Svetlana Tumanova, die wel op de startlijst stond.


Wereldkampioenschappen Agility Dornbirn - Österreich 2009

Alles rondom het WK

Locatie was Dornbirn, vlakbij Bregenz. Het terrein rondom de hal was mooi en groot. Vlak naast de hal was meer dan voldoende plaats voor caravans, campers en tenten. Alles zag er goed geregeld uit. Ruime plaatsen, stroomvoorziening, douches.
Groot pluspunt: op een steenworp afstand van de hal was een luxe winkelcentrum, met o.a. allerlei winkeltjes waar hele lekkere broodjes, vruchtensappen, bekers vers fruit, sushi etc etc te koop waren. Op zaterdag werd het verkeer tussen hal en winkelcentrum stilgelegd, omdat de koeien van de alpenwei naar beneden kwamen. Een stukje folklore zien is altijd leuk.

Het WK was prima georganiseerd.  Oostenrijk is getalsmatig een klein land in agility. Maar ze hadden op tijd hulp ingeroepen uit Duitsland en Zwitserland. Aardige mensen, een vlot verloop, veel winkeltjes. De vier Nederlandse stands ( Favoriet, Jan en Esther Langius, Tunwill electronische raakvlakken en Pim met de Total Touch) werden druk bezocht. Gezellig terrein voor de hal, goede parking voor de bezoekers. En uiteraard is een WK een hele goede gelegenheid om bij te praten met oude vrienden.

 
De hal was aan de kleine kant. Als ik alles goed verstaan heb, waren er 5000 plaatsen voor 10.000 toeschouwers bedacht. De organisatie riep regelmatig om, dat we allemaal moesten inschikken op de houten bankjes en dat iedereen dan wel in de hal zou passen. Zondag was het wel druk, maar waren er zeker geen 10.000 mensen volgens mij.

De zitplaatsen waren dit jaar gesitueerd op houten bankjes. De tribunes waren dus bezaaid met kussentjes en slaapzakken, want het was niet om op te zitten. Oostenrijk kent geen rookverbod. De bedoeling was, dat er op de tribunes, in de hal en beneden op het parcours niet gerookt mocht worden. De rook vanuit de kantine en vanuit diverse plekken achter de tribunes waaide uiteraard de hal in, die al behoorlijk heet was. Warmte en rook stegen naar boven de tribunes op. Ik benijdde de mensen die thuis voor de buis in een luie stoel zonder blauwe dampen de WK konden volgen, met dank aan de eindelijk gelukte videostreaming. Op zondagmiddag had ik het sowieso al even helemaal gehad vanwege de atmosferische omstandigheden, en toen uiteindelijk geen toeschouwers het veld op mochten om de kampioenen te feliciteren en te fotograferen, ben ik hem gesmeerd en linea recta naar een terrasje in Dornbirn gereden, alwaar de pils en de frisse lucht prima bevielen. Aangezien ik dezelfde organisatie verwachtte bij de prijsuitreiking, ben ik niet meer teruggereden naar de hal.  Ik vond het een sfeerloze afsluiting. Ik ben bezig om foto's te regelen links en rechts, maar als je 1700 kilometer rijdt en je mag niet eens een foto van dichtbij maken, dan stoort me dat behoorlijk.

Natuurlijk maakten de gezellige sfeer en de mooie omgeving veel goed, en natuurlijk is het leuk om er "live" bij te zijn. De Nederlandse deelnemers mogen echt gesteund worden, zij hebben er allemaal veel voor over gehad om dit te bereiken. De tribune was oranjegekleurd en de Nederlandse deelnemers werden toegejuicht. Een paar enorme NL vlaggen ondersteunden ons gezang. Wij zaten met 8 Nederlandse supporters en diverse supporters van andere landen in een goed pension, dat zelfs een balkon met uitzicht op de bergen had. De sfeer was perfect, we hebben veel gelachen en veel over agility gepraat.
Daarnaast hebben we elke avond meer dan uitstekend gegeten in Dornbirn.
Al met al een hele leuke vakantie met zeer veel goede behendigheid.
  

            Dornbirn uitgaanscentrum                            Heerlijk gegeten anders !                                       Dutch Tiramisu                              Oranje Boven: Dornbirn kleurt oranje !


De kampioenen


Drie jonge vrouwelijke handlers worden dik verdiend wereldkampioen in supergoede tijden en geven de rest van de wereld het nakijken. 

Large: Lisa Frick ( 19 jaar) uit Oostenrijk met Hoss, een hond van 2 jaar en 3 maanden oud. Hoss is 10 maanden geleden gestart met wedstrijden, in december 2008. Ondanks haar jeugdige leeftijd had Lisa al aardig wat prestaties neergezet, zij was in 2008 Oostenrijks kampioen met haar oudere BC Mike. Toen ze echter Hoss aan het opleiden was, kreeg ze het idee dat Hoss veel beter zou kunnen worden dan Mike, dat hij zelfs wel eens iets neer zou kunnen gaan zetten op een WK, waarvoor ze zich dan nog wel moest kwalificeren. Hoss zat tot april dit jaar in de B1, en mocht gewoon meedoen aan de  vier pre-kwalificatie-wedstrijden. De beste honden hieruit gingen weer de Grote Finale, en daar heeft Hoss de WK-kwalificatie verdiend. In Nederland is een dergelijke "Aufstieg" in ieder geval onmogelijk. Olivier Adyns, nu bondscoach van de Fransen, is ook met zijn B1-hond Red Onyx uitgezonden naar het WK. De eerste keer in Portugal redde hij het net niet, maar op een volgend WK werd hij wereldkampioen.

Lisa Frick wereldkampioen Large

Medium: Natasha Wise ( 20? jaar) met Dizzy , eindelijk gerechtigheid. Dit is de beste medium combinatie ter wereld. Vorig jaar in Helsinki genept door de Finse keurmeester, en vervolgens nadat iedereen de filmpjes op youtube bekeken had, overal gehuldigd als de eigenlijke wereldkampioen 2008. Nu in 2009 diezelfde prestatie gewoon cool herhalen, en dan de concurrentie weer volledig overklassen met meer dan 4 seconden, geweldig. 

Small: Carolina Pellikka ( 16 jaar) uit Finland, schitterend rondje en zowel de hond als de zenuwen zeer goed onder controle.

De wedstrijden



Teamwedstrijd

De teamwedstrijd mag van mij persoonlijk veranderd worden in een finale-systeem. Er zijn teveel teams die weinig presteren, of gedemotiveerd raken na een mislukte JP . Gezien de tijd die het WK in beslag neemt, zou het programma ingekort kunnen worden. Een verbetering dit jaar was het aanwijzen van de vrijdag als teamdag, zodat alle individuele rondjes in het weekend zouden vallen. Niet iedereen heeft tijd om vrijdagochtend al om 09.00 in de hal te zijn voor bv. Large Individueel, zoals ook al op eerder WK's gebeurd is. Dat was nu beter geregeld.
Maar een dag is niet genoeg voor de teamwedstrijd in zijn huidige vorm. De teamwedstrijd kent 6 tijdblokken van 2,5 uur ongeveer. Vier blokken waren er geplaatst op de vrijdag, na de openingsceremonie. De andere 2 tijdblokken werden achter de individuele rondjes van zaterdag gepland. De indeling van de zaterdag was in principe mooi, eerst 3 blokken met alle individuele jumpings ( van 7.30 tot 16.00 uur). Daarna werden de 2 ontbrekende tijdblokken team ( VP small en medium) gelopen. Wedstrijden in de hal van 7.30 tot 20.30. Aardig slopend voor deelnemers , coaches en toeschouwers anders. Ik denk dat wij aan de grenzen zijn van wat nog reëel is. 

Finalesysteem teamwedstrijden mag van mij zijn: VP als eerste parcours laten lopen, daarna de JP alleen voor de beste 6 tot 8 landen. In ieder geval alles op een dag zetten, bij voorkeur de vrijdag. Diverse grote tournooien werken al op deze manier, bv. de EO. Op de laatste EO zie je dan dat toppers die je graag aan het werk zou zien in de finale, zoals Sylvia Trkman met Even Sweet Granting Pleasure (Bu) , Olga Chaiko met Yankee, Greg Derret met GT en Andrea Deeg met  Anne Hope Granting Pleasure helaas de finale niet halen, maar dat is dan jammer. Op een WK zie je dan de echte top gewoon op de zaterdag en zondag bij de individuele rondjes.

Opvallend was, dat diverse landen bij de teamwedstrijden andere lopers hadden dan bij de individuele rondjes. De Zwitsers hadden er zelfs beleid van gemaakt, zij waren met een team van 18 lopers.  Je liep oftewel individueel oftewel team. Dit zag ik bij meer landen terug, en er is veel voor te zeggen.
Taktisch is dit het beste, en je laat veel mensen internationale ervaring opdoen. Er valt tijdens nationale  WK-selectiewedstrijden meer te "verdienen", dat is motiverender. Nadeel is, dat bij de landen waar de deelnemers een bijdrage krijgen van de bond, die bijdrage dan door 18 deelnemers gedeeld moet worden. In topsport is dat natuurlijk geen argument, maar ik hoor het wel voorbijkomen.

De Large-parcoursen: JP was neergezet door Bernd Hüppe. Op zich een heel mooi parcours, alleen vond ik het gebruik van de slurf met parachute-stof op een bepaald punt niet bijzonder goed gekozen. Veel honden kwamen na de slurf voor de voeten van handlers uit. Handlertechnisch was deze situatie slecht op te lossen. Lelijk om te zien en geen reclame voor de sport. Voor de rest zoals verwacht mocht worden van Bernd: snel, schijnbaar niet moeilijk, maar zeer technisch.

Het VP was niet alleen heel erg jammer ( een inluis-parcours gecombineerd met het nemen van sprongen van de verkeerde kant ), daar is inmiddels al genoeg over geschreven. 80 deelnemers, 16 combinaties kwamen min of meer redelijk rond, 23 met tijdfouten omdat het voor een wat langzamere hond best te doen was omdat de handler alles kan bijsturen, en meer dan 40 DK's.  Deze visie op agility had een impact op de zaterdagrondjes. Diverse handlers , ook de toppers, werden verrast doordat hun hond op momenten dat het niet moest, sprongen van de verkeerde kant ging nemen, omdat de hond meende bij de handler een andere manier van aanwijzen dan anders te zien. 

Zeer positief was het hoge niveau van vele lopers. Elk jaar is iedereen weer beter getraind. De entree palen na de schutting, waarbij de honden voorbij de opening van de tunnel moesten lopen, was  waarschijnlijk bedacht als mega-valkuil, maar zeer veel combinaties konden dit zonder tijdverlies oplossen. In een hele spannende finale lieten de Russen overtuigend de rest van de wereld achter zich, met Svetlana Tumanova als absolute topper. Zij stuurde haar hond gewoon op afstand langs de tunnel de dwarse entree van de slalom in.  Jammer dat we haar niet terugzagen in de individuele rondjes, haar jonge hond had hier ook kunnen scoren.

Russisch team wereldkampioen

Individueel kampioenschap


Ik beperk mij inhoudelijk tot de Large-competitie, waarmee ik echter geen afbreuk wil doen aan Small en Medium. Bij small en medium was het niveau hoog, goede rondjes, terechte wereldkampioenen. Zeer het vermelden waard de twee 3e plaatsen van de Belgen bij Small en Medium. Natasha Wise was meer dan 4 seconden sneller dan de rest. Heel spannend was het bij medium plaats 2,3, en 4 , die vlakbij elkaar zaten qua snelheid. Walter Meyer uit Vorarlberg ( Dornbirn) greep twee honderdste naast het brons en werd vierde.  Filan en Sharon vierden het einde van een mooie carrière. 

Bij de Larges waren mijn favorieten in deze volgorde:  Remo Müller, Susan Garrett,  Marcus Topps,  Krisztina Kabai, Linna Niina Liina en Silas Boogk.
Marcus Topps, Linna en Krisztina bleven overeind, Remo, Silas en Susan Garrett een DK in het laatste parcours. Oostenrijk plaats 1 en 3 was voor iedereen een verrassing. Voor de wereldkampioen Lisa Frick was dit haar eerste WK, en Susan Novak was vorig jaar een middenmoter. 

Jumping
De jumping was dermate gebouwd op kort landen na een sprong, dat  het een hele klus was om hier een snelle hond doorheen te loodsen.  Snelle honden konden hun ruimere manier van landen niet goedmaken op dit parcours. Kortom, het was voorzichtigheid troef en velen liepen op eieren. Jammer. Remo's hond was een van de honden die inmiddels meenden dat alle sprongen van de andere kant genomen moesten worden, zijn WK was na 3 sprongen voorbij. Susan Garrett, de beste agility-instructeur ter wereld, liep stijlvol en met ultra-korte bochten razendsnel door dit parcours, resultaat een 2e plek. Marcus Topps liep weer supergoed, 9e plaats, verschil met nummer 1 minder dan een seconde. Krisztina Kabai heeft een hond die graag normaal landt, zij kon de snelheid van Chilli niet uitbuiten omdat er niks viel goed te maken in dit parcours. Plaats 17.  Linna met Rhett deed het prima, plaats 5. Silas liet het een beetje liggen, zoals de laatste tijd vaak op grote tournooien, plaats 11. Ook Sarah Lorentzen met Simic ( ex-wereldkampioen) deed nog goed mee, plaats 15. Walter met Eli scoorden goed met een 24e plaats. Anderhalve seconde verschil ongeveer tussen plaats 17 en plaats 1. Het was nog niet voorbij. De Spanjaard Santolaya met Topaz, winnaar van dit parcours, vond ik geen kanshebber op de titel. Snelle hond, maar chaotische handler en ook wat chaotisch werkende hond. Misschien volgend jaar. 

Vast Parcours
Het Vast Parcours van Bernd Hüppe was perfect. Zijn parcoursen op dit tournooi maakten veel goed. Er zat alles in, zonder de snelheid uit de honden te halen. Agility op topsnelheid was het doel, in een selectief parcours. Zeer moeilijke stukjes in dit parcours. Maar ze waren te doen voor snelle honden met goede handlers. Zijn specialiteit is het laten uitkomen van de hond op een punt, waar hij kan kiezen uit 3 tot 5 toestellen. Dat vergt technisch veel van de handlers en de honden, en daar kom je voor. Highlights qua parcoursbouw de start met de kattenloop of de wip, de lijn van de schutting naar de breed en verder, en direct daarna de lijn naar de wip toe met de kattenloop als valkuil. Tussendoor wat zeer technisch jumpingwerk met sprongen die ver uit elkaar stonden ( ja, dat kan !), en afgesloten met een tunnel als DK-gevaar na de slalom en een hele clevere finishlijn met een dubbelsprong als afsluiter. Mooi.
Een heel boeiende wedstrijd was het gevolg, prachtige behendigheid was te zien. 
Suzanne Novak uit Oostenrijk ( 19e op de JP) liep perfect, stond een tijdje bovenaan, en werd uiteindelijk 3e. Krisztina Kabai:  helaas kroop Chili van de afloop kattenloop af naar het raakvlak, tijdsverlies, dus dat was jammer. Plaats 10. Silas Boogk, plaats 11, liep de DK in. 
Marcus Topps, vanaf plaats 9, YES, hij liep geweldig, uiteindelijk naar plaats 2 vlak achter de Oostenrijkse winnares.

Marcus Topps vice-wereldkampioen , met coach Nancy Gyes


Sally Andrews, vanaf plaats 9, mooi rondje en zeer goede klassering. Lisa Frick, startend vanaf plaats 7, denderde naar de top van het klassement, plaats 1. De nummers 6 t/m 1 van de JP redden het niet qua tijd of hadden een DK. Rhett kwam tot een zeer mooie 5e plaats.  Susan Garrett had pech, de nummer 2 van de JP gooide een latje, en daarna was ze helemaal uit haar concentratie. DK. Zoals verwacht kon de Spanjaard het niet waarmaken. Een overweldigend Oostenrijks succes met plaats 1 en 3, en Marcus Topps op plaats 2. Juice van Marcus gaat stoppen met agility en dit was een heel mooi afscheid.   


Inge, september 2009
Foto's: Kees Stoel, Inge de Heer en Bo Dekker




Wereldkampioenschappen Agility Helsinki - Finland 2008

24 september 2008 - Vertrek naar Helsinki voor het WK Agility

Lang getwijfeld, zelfs tot een uur voor vertrek, of ik wel zou gaan. Toch vond ik dat ik alles opzij moest zetten om geweldige hondensport in een prachtige stad te gaan zien.
Dit was bovendien een unieke gelegenheid om met een aantal handlers van broers en zussen van Mexx bij te praten. Ik vond dat dat niet uitgesteld moest worden en ik had het bovendien afgesproken. Aan watjes hebben we niks, dus ondanks dat ik krom liep van de rugpijn en totaal niet in de mood was voor een WK, besloot ik mij toch op weg te begeven naar Helsinki en maar te zien wat er van kwam.
Ik had ook een hard hoofd in mijn geplande shopping tour ( ik had echt niks meer om aan te doen...).
Slenteren door winkelstraten en slepen met tassen zou ook wel eens lastig kunnen worden.
Ondanks deze zeer gemengde gevoelens is het een heel leuk verblijf geworden. Vooral dankzij de goede sfeer rondom het Nederlands team. Niemand deed ergens moeilijk over en het was gewoon heel gezellig.
Op de foto's mijn favoriete plaatsen in Helsinki, een bijzondere stad, ook vanwege de ligging van het centrum pal aan zee.

25 september 2008 - Helsinki WK trainingen

Om 06.00 opgestaan om vanaf 08.00 uur de eerste zes landen te kunnen zien trainen. Mijn persoonlijke favorieten voor dit WK Remo Müller ( Zwitserland), Silas Boogk en Florian Cerny ( Duitsland), Marcus Topps ( Amerika) en Jenny Damm (Zweden)  kon ik zien trainen. Daarna was er tijd om even bij te kletsen met de Granting-handlers Florian Cerny ( A German Lass) , Krisztina Kabai ( Chili en Fleece) en Remo ( BritBrit) en de reïncarnaties van Mexx even te knuffelen. 

          Remo en Brit                  Marcus Topps en Juice

Vervolgens was ik mooi op tijd om rond 10.00 uur de deur van de hal open te houden voor een vrolijk en hecht Nederlands team. Nederland trainde goed.

In de stad 's middags nog heel gezellig op een terrasje gezeten met Martijn, Walter, Werner, Roy en Sandy. Een paar uur later na mijn tweede shopping tour bij toeval verzeild geraakt in het hotel van het team midden in de stad. In de lobby wat serieuzere gesprekken over honden, mensen en agility gevoerd. Mentaal leek het mij wel goed te zitten. Coach Patrick en assistente Wendy hadden de sfeer en faciliteiten gecreëerd waarin iedereen individueel goed zou moeten kunnen presteren. Adri had op de achtergrond de zaken goed geregeld.

26 september 2008 - Nederland behaalt zilver met het Team Large

Na een heel gezellig etentje met het team op donderdagavond zat de sfeer er goed in. Iedereen steunde elkaar en hield het positief. Walter, Martijn en Roy liepen vooral heel cool. Op dit niveau moet je een heel goed getrainde technische hond hebben, een hele goede handler zijn en mentaal klaar zijn voor het grote werk. Dat waren ze. Bijna hadden "onze jongens van de larges" nog het goud gepakt, omdat de Brazilianen op een haar na door het ijs zakten. Vreugdetranen vloeiden rijkelijk en iedereen ging uit zijn dak. Hondensport is toch wel een stukje emotioneler dan andere sporten.  

 27 september 2008 - Jumping Individueel

Medium begon, en meteen was er het prachtige rondje van Werner. Bij NL small en medium zat het niet mee voor de Nederlanders. De NL larges liepen alweer meer dan solide en blaakten van zelfvertrouwen zonder overmoedig te worden, want dat is dodelijk. Krizstina Kabai met Chili eindigde op de 2e plaats bij de jumping. Helaas viel er bij Remo en Brit een latje, zij hadden anders een gedeelde 1e plaats met Zen behaald. Zonde.
Florian met Lass liep een klassieke Granting disk. Lass vloog als een raket de tunnel in ( wat daar niet de bedoeling was) en was dit al twee sprongen eerder van plan. Alles war vorbei, maar Florian treurde er verder niet om. "Das kann halt mal passieren mit so einem Hund". 

Mijn overige favorieten Marcus Topps, Jenny Damm en Silas Boogk waren nog in de race.

Wegens dringende bezigheden in Helsinki heb ik helaas de teamwedstrijd small en medium moeten missen, maar dat haal ik later in met de video's.

 28 september 2008 - Finale individueel VP

De hal tot de nok toe gevuld. Highlight bij de NL smalls het geweldige afscheidsrondje van Djoura en Natasja in een heel strak rondje en een goede tijd. Er werd weer menig traantje weggepinkt.

Bij de NL mediums eerst de spanning of Werner foutloos kon rondkomen. Weer tranen, want helaas lukte het niet. Omdat Shelties en Pyreneëers het lieten liggen, was inmiddels Border Collie Witch uit Zwitserland per ongeluk bovenaan het klassement aanbeland met een ontzettend kreukelig, maar wel foutloos rondje.
Als laatste verscheen een uiterst rustige jonge Engelse handler, Natasja Wise, aan de start met haar Border Collie Dizzy. Zij liep een geweldig rondje in een sublieme tijd. Zij kreeg een fout, die niemand kon uitleggen. Tijden over 2 parcoursen: Dizzy 58,65 inclusief een zeer ruime bocht, waar de fout op gegeven werd, en Witch 62,15. Heel erg jammer dat het zo gelopen is.

Mijn ervaring na 9 WK's is, dat er regelmatig keurmeestersfouten gemaakt worden juist bij de laatste 10 starters. Keuren is moeilijk, en na 100 honden komen dan de kanonnen in actie. Snel, sneller, snelst, en met de creatiefste oplossingen waar de keurmeester echt niet meer op rekende.
Graadmeter is het publiek gebleken. Zodra de video's uitkomen, zie je wat er gebeurd is, en het publiek had meestal gelijk. Bij gemor en licht gefluit is het een dubieus gevalletje en heeft meestal de keurmeester gelijk. Als echter het deel van het publiek, dat echt vlakbij het betreffende punt zit, een enorm kabaal en protest genereert, zit de keurmeester er vrijwel altijd naast. Dat gebeurde bij Dizzy. Er werd meer dan luidkeels geprotesteerd. De videobeelden zullen het uitwijzen.

Ik denk dat het tijd wordt, dat bij het WK de keurder de mogelijkheid krijgt om videobeelden terug te kijken na een rondje, en daarna een beslissing te nemen eventueel in samenspraak met een collega.
De technische mogelijkheden waren er al in Helsinki. Elke fout werd direct in de herhaling aan het publiek getoond via grote schermen. Op de Olympische Spelen gebeurt het ook met diverse sporten. Gewoon even terugkijken bij twijfel. Tijd voor een nieuwe stap voorwaarts.

De Larges. Of Roy nu wel of niet een fout maakte, de prestaties van onze drie vertegenwoordigers waren geweldig. Om hier overeind te blijven en ook nog een zeer goede tijd neer te zetten is top. Zonder het foutje was het volgens mij geweest: plaats 14, 15 en 16. Petje af.

Dan de titelkandidaten. Silas Boogk kon het helaas niet waarmaken. Jenny Damm maakte vlak voor het einde een handlersfout en heeft  minutenlang in de hal op de grond liggen huilen. Wel een beetje zielig voor de hond.
Marcus Topps zette een perfect rondje neer ( zijn vierde op dit tournooi) en kwam bovenaan te staan. Het evenbeeld van Clever Mexx, Chili van Krizstina, 2e op de jumping, liep een geweldig rondje in de snelste tijd van dit tournooi, en kreeg een oploopfout kattenloop. Tranen en nog eens tranen. Drama. Zen, 1e op de jumping, liep tegen een disk op en Marcus Topps was de zeer terechte wereldkampioen.

De totaaltijden van de drie snelste honden:
Krisztina Kabai en Chili : 62,00 + 1 fout, plaats 17
Marcus Topps en Juice: 62,60 , 0 fout en WK
Remo Müller en BritBrit: 62,71 + 1 fout, plaats 18
 

Ook bij de Larges stof tot nadenken over een stukje professionalisering door videobeelden: Walter kreeg van de Deense keurmeester, die de afloop kattenloop moest keuren, een DK. Gelukkig zag Walter het zelf volgens mij niet. Dice stopte met de achterpoten net vóór het raakvlak, de voorpoten schuin naast de kattenloop. Daarna zette Dice zonder het toestel te verlaten de voorpoten keurig in het raakvlak. De Finse hoofdkeurmeester wuifde de fout weg. Ook weer een vreemde situatie die verkeerd had kunnen aflopen. Een situatie om eens even terug te zien op video voordat je een definitieve beslissing moet nemen.

Het moment op de kattenloop van Walter met Dice 

29 september 2008 - The day after en terugreis

Na een heel leuk etentje met supporters en team op zondagavond, compleet met mooie en emotionele toespraken, had ik nog een dagje te gaan. Veel handlers en supporters hadden een late vlucht terug, dus het bleef gezellig op maandag. Grappig om in de stad teams met honden tegen te komen. Nog een paar foto's van Helsinki, dat inderdaad een geweldige shoppingstad bleek te zijn.

Ik moest nog 9 kilo overbagage van mijn hutkoffer op wielen overhevelen in een oude rugzak ( handbagage ) om zonder extra kosten terug te kunnen vliegen. Op Airport Düsseldorf waren wij getuige van het inhalen van het Duitse team, dat verdeeld over 2 vluchten vrijwel gelijkertijd compleet aankwam op Düsseldorf. Een mooie afsluiter.

Inge, september 2008